سایت خبری راه کارگر : سال 67 ، سال اعدام های بی شمار ، سال خون ، سال طناب و دار ، سال بر خاک افتادن هزارن هزار عاشق و جان شیفته بود. در این سال سیاه زیر پای ” آقا ” ، نائب امام زمان ، را در جمارانش بجای قالی نقش دار قرمز ، با خون پوشاندند . زندانیان سیاسی وابسته به مجاهدین به حکم خمینی و به بهانه انجام عملیات “فروغ جاویدان” سری اول قربانیان عطش سیری ناپذیر کسی بود که بتازگی جام زهر نوشیده و پادزهرش خون بود و خون . خون بیشمار آن مجاهدان کفایت نکرد و بیشمار زندانیان سیاسی وابسته به گروههای چپ و کمونیست نیز به صف اعدامی ها پیوستند . از تعداد اعدام شدگان آمار دقیقی در دست نیست ، هزار ، دو هزار ، سه هزار ، چهار ، پنج ، شش …..
از آن تاریخ تا حالا بیست و سه سال می گذرد . فرزندان اعدامی ها حالا قد کشیده و بزرگ شده اند . مادران گیس سفید کرده اند ، مادر و پدر بزرگان از غم جگر گوشه هایشان تن به خاک سپرده اند . آنها که زنده اند ، آنها که نمی بخشند و فراموش هم نمی کنند ، هر ساله این جنایت خمینی و حکومتش ، همه جناح هایش ، را به یاد می آورند تا این جنایت علیه بشریت بفراموشی سپرده نشود . گورهای دسته جمعی ، گورهای بی شمار ، ” لعنت آباد ” آنها و ” خاوران ” ما ، هر ساله و در دهم شهریور ماه ، سالروز سمبلیک وقوع اعدامها که از مرداد ماه ۶۷ شروع شد و دنباله اش به ماههای پس از آن رسید ، معیادگاه مادران ، فرزندان ، پداران و مادر ان و آنانی ست که با کوله باری از غم و رنج ، علیرغم سرکوب و ممانعت نیروهای سرکوب رژیم ، گرد هم می آیند تا سالروز جان باختگان سال 67 را گرامی دارند . ما نیز با گرامیداشت یاد و خاطره همه شهدای اعدام شده سال 67 ، بهمراه همه برجای ماندگان ، روزی را انتظار می کشیم که برگ برگ پرونده سیاه جنایات رژیم جمهوری اسلامی توسط مردم به پا خواسته از آرشیو پرونده ها بیرون کشیده شوند و در دادگاهی علنی آمران و عاملین چنین جنایتی مشخص گردند . در بیست و سومین سالگرد قتل عام هزاران تن ، یادمان باشد که همچون سالهای پیش یادشان کنیم . ما خود را همدرد و در کنار خانواده ها و بستگان و بازماندگان آن ها می یابیم و معتقدیم از هر تلاشی که منجر به عدم فراموشی این جنایت بزرگ می شود باید استقبال و حمایت کرد تا خاوران و خاوران های دیگر بازتولید نشود . مبارزه متحد و یکپارچه برای لغو احکام اعدام را باید بشکل وسیع تبلیغ کرد تا جای جای ایران را پوشش دهد . نه به استبداد = نه به اعدام .
از آن تاریخ تا حالا بیست و سه سال می گذرد . فرزندان اعدامی ها حالا قد کشیده و بزرگ شده اند . مادران گیس سفید کرده اند ، مادر و پدر بزرگان از غم جگر گوشه هایشان تن به خاک سپرده اند . آنها که زنده اند ، آنها که نمی بخشند و فراموش هم نمی کنند ، هر ساله این جنایت خمینی و حکومتش ، همه جناح هایش ، را به یاد می آورند تا این جنایت علیه بشریت بفراموشی سپرده نشود . گورهای دسته جمعی ، گورهای بی شمار ، ” لعنت آباد ” آنها و ” خاوران ” ما ، هر ساله و در دهم شهریور ماه ، سالروز سمبلیک وقوع اعدامها که از مرداد ماه ۶۷ شروع شد و دنباله اش به ماههای پس از آن رسید ، معیادگاه مادران ، فرزندان ، پداران و مادر ان و آنانی ست که با کوله باری از غم و رنج ، علیرغم سرکوب و ممانعت نیروهای سرکوب رژیم ، گرد هم می آیند تا سالروز جان باختگان سال 67 را گرامی دارند . ما نیز با گرامیداشت یاد و خاطره همه شهدای اعدام شده سال 67 ، بهمراه همه برجای ماندگان ، روزی را انتظار می کشیم که برگ برگ پرونده سیاه جنایات رژیم جمهوری اسلامی توسط مردم به پا خواسته از آرشیو پرونده ها بیرون کشیده شوند و در دادگاهی علنی آمران و عاملین چنین جنایتی مشخص گردند . در بیست و سومین سالگرد قتل عام هزاران تن ، یادمان باشد که همچون سالهای پیش یادشان کنیم . ما خود را همدرد و در کنار خانواده ها و بستگان و بازماندگان آن ها می یابیم و معتقدیم از هر تلاشی که منجر به عدم فراموشی این جنایت بزرگ می شود باید استقبال و حمایت کرد تا خاوران و خاوران های دیگر بازتولید نشود . مبارزه متحد و یکپارچه برای لغو احکام اعدام را باید بشکل وسیع تبلیغ کرد تا جای جای ایران را پوشش دهد . نه به استبداد = نه به اعدام .
