کانون مدافعان حقوق کارگر روز گذشته گزارشی از وضعیت زنان کارگر انتشار داده که تبعیض و استثمار مضاعف زنان کارگر را به روشنی به تصویر می کشد. این گزارش در گذری بر بازار کار برای زنان، در شهرهای مختلف و دستمزدهای آنان، در مورد وضعیت یک پرستار در تبریز می نویسد:یک پرستار با مدرک کارشناسی در بیمارستان خصوصی شفا، در بخش سی سی یو با روزی 12 ساعت کار 320هزار تومان دریافت می کند که این معادل حداقل حقوق است. خانوادهی این زن پرستار حداقل 16 سال هزینه آموزش او را پرداخت کرده اند تا امروز پس از پایان آموزش کارمزدی معادی یک کارگر بی سواد و و غیرماهر دریافت کند.
یک زن دیپلمه در تبریز در ازای کار در فروشگاه تجهیزات بیمارستانی بخش خصوصی از ساعت 8 صبح الی 6 بعد از ظهر ماهانه 250هزار تومان دریافت میکند، آن هم بدون بیمه و تامین اجتماعی. در بازار تبریز برای یک فروشندهی زن دیپلمه در لباسفروشی ، بدون بیمه با روزانه ده ساعت کار که در مناسبتهایی چون جشنها، ساعات کار طولانیتر می شود، آن هم بدون هیچ کارمزدی، ماهانه 220هزار تومان حقوق پرداخت میگردد.
در دفاتر هواپیمایی درتبریز زنانی با مدرک کارشناسی و تسلط به یک زبان خارجی سه ماه اول به نام آزمایشی ماهیانه با 60هزارتومان استخدام میشوند، در صورتی که کارفرما از کار آنها اعلام رضایت کند، ادامه کارشان امکانپذیر خواهد شد آن هم با حقوق ماهانه 150هزار تومان با روزانه 14 ساعت کار، از ساعت 8 صبح تا ده شب، بدون بیمه و بدون نهار.
در کارخانهی ساخت وسایل پلاستیکی اکثریت کارگران را زنان تشکیل میدهند ساعت کار این زنان از ساعت 8 بامداد با 8 شب برای ماهیانه 180 هزار تومان است، آن هم بدون بیمه. گزارش سپس به وضعیت زنان کارگر شرکت کلوچهسازی شهر صنعتی سیاهکل پرداخته و می نویسند:اکثر قاطع کارگران این شرکت با 9 ساعت در روز مبلغ 180هزار تومان حقوق میگیرند. با توجه به حداقل حقوق اداره کار که 303 هزارتومان برای 192 ساعت کار در ماه، این زنان کارگر از یک سو هر ماه 42 ساعت نسبت به قانون کار به صورت مجانی برای کارفرما کار میکنند و از سوی دیگر مبلغی معادل کمی بیش از نصف حداقل حقوق دریافت میکنند.
در شهرک صنعتی سیاهکل در یک کارگاه تولید ظروف یک بار مصرف تنها 2 کارگر مرد اشتغال دارند با حقوق 380هزار تومان و بیمه هم هستند. بقیه کارگران را زنان تشکیل می دهند، اما با کاری معادل کار کارگران مرد، تنها به اندازه نصف حقوق مردان دریافت می کنند. آنها روزانه از ساعت 8 تا 17 عصر برای ماهیانه 170هزار تومان بدون هیچ مزایا، بدون بیمه و بازنشستگی کار می کنند.
گزارش در مورد وضعیت اشتغال زنان در شهرک صنعتی اراک می گوید: یک زن لیسانس یا فوق لیسانس برای استخدام در مهد کودک وابسته به آموزش و پرورش اراک، بدون بیمه و بدون بازنشستگی و مزایای دیگر، تنها ماهی 70 الی 80 هزار تومان دریافت میکند. در بخش خصوصی حقوق کمتری پرداخت میشود.
در این گزارش در توصیف استثمار وحشیانه نیروی کار زنان از سوی شرکت های دلالی به یکی از این شرکت ها اشاره می شود که زنان را برای پرستاری یا انجام کارهای خانه استخدام می کند. این شرکت در ازای هر قرارداد180 هزار تومان در ماه می گیرد، و در ازای روزانه 10 ساعت کار در روز بدون بیمه و یا هیچ مزایای دیگر ماهی 80هزار تومان به زنان کارگر دستمزد می دهد. یعنی بابت دلالی از درآمد هر زن صدهزار تومان برداشت می کند. ده ساعت کار دشوار و گاهی کثیف را زن انجام می دهد. ولی سهم شیر به واسطهی قرون وسطایی تعلق دارد. گزارش می گوید یک شرکت دیگر "من پاوری" یعنی دلالی که با آموزش و پرورش اراک همکاری می کند برای استخدام یک زن معلم لیسانس یا فوق لیسانس مبلغ 360 هزار تومان از آموزش و پرورش دریافت میکند ولی به معلمان حق التدریسی ماهیانه 120هزار تومان پرداخت می کند.
در این گزارش به وضعیت زنان کارگر کارخانه سورنگ خزر در شهر صنعتی رشت که کارشان بستهبندی کالاست اشاره می شود. زنان کارگر این کارخانه 120 هزار تومان در ماه حقوق می گیرند و بیمه وتامین اجتماعی محرومند. هر سه ماه قرارداد جدیدی با کارگران زن بسته می شود تا از این طریق مرخصی ماهانه و سنوات به کارگران زن پرداخت نشود. تازه کارگران زن روزهای جمعه هم باید کار کنند والا کسری حقوق خواهند داشت. زنان فروشنده لباس در فروشگاههای لباس درکرمانشاه در ازای روزانه ده تا دوازه ساعت کار بدون بیمه و تامین اجتماعی و بدون قراردادکار ماهیانه 80 الی 100 هزار تومان حقوق می گیرند. همین زنان در آغاجاری در خوزستان اگر لیسانس یا دیپلم داشته باشند، و صد البته یک پارتی پیدا کنند تا به عنوان معلم حقالتدریسی برای آموزش و پرورش کار کنند، با حقوق ماهیانه 40یا 50هزار تومان، بدون بیمه و بازنشستگی می توانند کار کنند. در نجفآباد اصفهان یک کارگر زن در مرکز چاپ و تکثیر از ساعت 8 الی 12 ظهر و از ساعت سه بعد از ظهر تا 8 شب برای ماهی 80هزار تومان بدون بیمه و هیچ مزایای دیگر کار می کند. این زن کارگر باید کارهای نظافت کارگاه و کارهای حاشیهای دیگری را نیز انجام دهد و گرنه اخراج خواهد شد. زمان کار در یک مرکز دیگر چاپ وتکثیر از 9 صبح تا هفت شب است. در ابتدای استخدام با ماهی 70 هزار تومان زن کارگر استخدام میگردد. پس از کسب مهارتها با اضافه کاریهای اجباری حقوق زن به 150هزار در ماه میرسد. محیط کار که زیرزمینی سرد و مرطوب است برای سلامتی نامناسب است.
مستندات گزارش کانون مدافعان حقوق کارگر از وضعیت زنان کارگر و استثمار وحشیانه نیروی کارشان از سوی کارفرمایان و دلالان و واسطه های بازار کار جای تردیدی باقی نمی گذارد که زنان کارگر از اصلی ترین لایه های قربانی برچیدن یارانه ها هستند. این گزارش همچنین ضرورت توجه و تمرکز ویژه فعالین کارگری بر لزوم سازماندهی زنان کارگر به عنوان محروم ترین بخش طبقه کارگر را به سطح کشیده است
