دوره ای
را از سر می
گذرانیم که
یکی از شاخص
های اصلی آن
تنش های
فزاینده ای
است که جامعه
انسانی را در
غالب مناطق
جهان ما دربر
گرفته اند و
منطقه ما یکی
از داغ ترین و
خطرناک ترین کانون
های این تنش
هاست. تقریباً
در همه مناطق
جهان ، طبقه
کارگر ( به معنای
وسیع کلمه )
شرایط بسیار
دشواری را از
سر می گذرانند
و تعرض علیه
شرایط زندگی
اکثریت قاطع
مردم ، به
شکلی فزاینده
، خصلت کاملاً
تهاجمی پیدا
می کند ؛ این
در حالی است
که چپ در غالب
مناطق جهان
همچنان در حال
عقب نشینی است
یا حتی کاملاً
به حاشیه
رانده شده
است. در چنین
شرایطی برای
داشتن
دورنمایی از
شرایط عمومی
پیکارهای
سیاسی و
طبقاتی امروز
ایران ،
ناگزیریم از
علل و سمت و
سوی این تنش
ها ، فشارها و جا
به جایی های
بزرگ جهانی ، درکی
(هرچند) کلی در
دست داشته
باشیم:
